Leeftijd en verjaardag in Japan
Leeftijd
Op de Olympische Spelen 2008 in Beijing, was er enige commotie ontstaan omtrent de
leeftijd van een Chinese turnster. Volgens de Chinese autoriteiten was het meisje 16 jaar,
maar volgens anderen was zij pas 14 jaar. Wij weten de verdere achtergronden niet, maar
het zou kunnen zijn dat beide groepen gelijk hadden. De een telde dan volgens de westerse
manier en de Chinezen zouden dan geteld kunnen hebben op een oude Chinese manier. Een
grappige toevalligheid(?) was ook dat het meisje volgens de autoriteiten op 1 januari
jarig was.
Zowel in China als in Japan (en nog enige andere Aziatische landen) hield men er vroeger
een andere telmethode op na. Zodra een baby geboren was, was deze direct 1 jaar. Op 1
januari werd iedereen geacht een jaar ouder te zijn geworden en onze baby werd dan ook op
de eerstvolgende 1 januari 2 jaar. Hoewel de baby dus bijvoorbeeld op 29 december geboren
kon zijn (en gelijk 1 jaar was), werd hij of zij 3 dagen later, op 1 januari, al 2 jaar,
waarbij de verjaardag dus voor iedereen op 1 januari viel. Deze manier van tellen van
iemands leeftijd werd 'kazo-e-doshi' genoemd.
Officieel werd dit systeem in 1902 afgeschaft, maar het is nog lange tijd in Japan in
zwang geweest en sommige ouderen tellen nog op die manier.
Verjaardagviering
Omdat iedereen vroeger op 1 januari een jaar ouder werd en dus iedereen tegelijk jarig
was, zag men dit niet als een feest en werd het ook niet gevierd. Tenslotte was en is 1
januari sowieso een belangrijke dag in Japan. Tegenwoordig wordt er wel meer aan het
vieren van een verjaardag gedaan, mede omdat dit nu wel op de eigenlijke geboortedag wordt
gevierd, maar het wordt nog niet echt belangrijk gevonden. Voor kinderen worden er wel
kinderpartijtjes georganiseerd met cadeautjes, waarbij bijvoorbeeld buurkinderen worden
uitgenodigd. Volwassenen doen er niet of nauwelijks wat aan. Soms wordt het gewoon
vergeten of denkt men er op de dag zelf pas aan en soms zijn er wat kleine cadeautjes.
Verjaardagsfeestjes waar familieleden op bezoek komen kent men niet. |